Nieuws 29-03-2020

Kerkdiensten komende tijd:

De kerkenraad heeft besloten om de komende weken de kerkdeuren gesloten te houden. Dit betekent dat ook de belijdenisdienst die gepland stond voor 5 april uitgesteld zal worden. Voor de diensten na 5 april zal later een besluit worden genomen, dit afhankelijk van de actualiteit.

De komende zondagen zal ds. Menkveld om 9.30 uur, via internet en kerktelefoon, een woord tot de gemeente spreken. Dit zal hij doen vanuit de kerk te Wanneperveen (http://pknwanneperveen.kerkdienstluisteren.nl/)

Het zal geen complete dienst zijn maar op deze manier wil hij graag contact met u houden.

Aan u als gemeente wordt actief gevraagd om onderwerpen of personen aan te dragen voor voorbede. Dit kunt u rechtstreeks mailen naar ds. Menkveld (jmenkveld@solcon.nl) of doorgeven aan uw wijkouderling. Contactgegevens vindt u op de website http://www.pknwanneperveenbeltschutsloot.nl.

Laten we in deze bijzondere tijd als gemeente proberen het omzien naar elkaar in stand te houden nu we elkaar niet of nauwelijks fysiek kunnen ontmoeten.

De kerkenraad.

 

Een kaartje i.p.v. bloemen:

Omdat aangeraden wordt dat zeker ouderen en mensen met verminderde weerstand contacten zoveel mogelijk dienen te vermijden heeft de kerkenraad besloten om voorlopig in plaats van een bloemetje te brengen, een kaartje in de bus te doen bij ziekte, verjaardag, enz.

Vorige week heeft de heer G. Dam namens de gemeente een kaartje ontvangen ter gelegenheid van zijn verjaardag.

 

Verkiezingen:

De heren Dammingh en Mulder hebben hun verkiezing tot ouderling kerkrentmeester te Wanneperveen niet aanvaard. De kerkenraad heeft besloten voorlopig de verkiezingen op te schorten.

 

Onze jarige 80+ers in april:

  • 23-04 Dhr. G. Stam – 83 jaar
  • 23-04 Mw. G. Hoorn-Pierik – 87 jaar
  • 30-04 Mw. A. de Jonge-Vierhoven, – 81 jaar

Allemaal alvast van harte gefeliciteerd. Veel bezoek zit er dit jaar niet in maar het zou mooi zijn als u veel verjaardagskaarten zou ontvangen.

 

Vanuit de Pastorie:
Wat kan er in een week veel gebeuren en veranderen. Toen ik mijn stukje typte was net het bericht gekomen over het afzeggen van samenkomsten van meer dan 100 personen. Vanaf dat moment zijn de berichten als een lawine over ons heen gerold en zijn er zelfs veel afspraken van minder dan 10 personen afgezegd. Ons kerkelijk leven is in zijn activiteiten vrijwel tot stilstand gekomen. Naast de schok dat zoiets onze verzorgde en verzekerde samenleving kan overkomen, is dat ook een uitdaging. En wel een uitdaging van formaat. Hoe gaan wij ons hierin houden? Kunnen we dit aan? Om ons heen lijkt in veel situaties of de paniek heerst. En ja, er is reden tot zorg. En nee, niemand weet hoe dit gaat verlopen of aflopen. Het zou zo maar heel groot kunnen worden, maar het zou ook mee kunnen vallen. Misschien is de belangrijkste vraag wel of wij om kunnen gaan met dat ‘niet weten’, met die onzekerheid. Ik heb het mensen in een ziekteproces al vaak horen zeggen. ‘De onzekerheid is het ergste’. Dat blijkt nu ook. Onzekerheid vinden we heel erg en leidt soms tot overtrokken en ondoordachte reacties. Tegelijk moet ik er vanwege die onzekerheid bij zeggen dat ik ook niet weet welke reacties overtrokken en ondoordacht zijn, want ik weet ook niet hoe dit zal verlopen. Wat ik wel weet is dat paniek en angst slechte raadgevers zijn. Wat ik ook weet is dat wij, ondanks dat wij ook door dit virus zijn overvallen, leven in een land met ontzettend veel voorzieningen en enorme buffers op allerlei gebied. Als wij al zo geschrokken zijn, zo onzeker zijn, hoe is het dan voor mensen in landen waar de voorzieningen en de buffers zoveel minder zijn dan bij ons? En ook, hoeveel beter zijn wij voorbereid op een ‘ramp’ als deze dan onze voorouders die werden getroffen door ziekten, maar vrijwel zonder kennis en middelen tot verweer en genezing? Dat verandert de situatie niet maar het relativeert wel. En daarom nog maar een keer die oude tegelspreuk die wat mij betreft nog niets aan waarde heeft verloren.

Een mens lijdt dikwijls ’t meest
door ’t lijden dat hij vreest
doch dat nooit op komt dagen.
Zo heeft hij meer te dragen
dan God te dragen geeft.

Het leed dat is, drukt niet zo zwaar
als vrees voor allerlei gevaar.
Doch komt het eens in huis,
dan helpt God altijd weer
en geeft Hij kracht naar kruis.

Ook het laatste couplet, minder bekend, is belangrijk. God geeft kracht naar kruis voor wie dat van Hem verwacht. Dus, als het zover is en niet eerder. Terug naar de uitdaging. Zou het kunnen dat deze situatie ook nog iets goeds gaat brengen? Zou het kunnen dat deze ruwe onderbreking van ons verzorgde leven ons geloof op de proef stelt en sterker maakt? Zou het kunnen, dat nu we zo concreet en persoonlijk ervaren dat onze plannen in de war worden gestuurd, dat onze gebeden aan inhoud winnen? Zou het kunnen dat wij, nu we niet meer bij elkaar komen in de kerk, des te meer de waarde van de kerkgang gaan ontdekken? Als dat gebeurt, en dat hoop ik van harte, dan verandert dat niet de omstandigheden maar wel onze houding erin. Voldoende om de onzekerheid aan te kunnen.
Hartelijke groeten,
Ds. Menkveld

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *